Het weblog van Carola

14-05-2009

Jebel Shams: De Grand Canyon van Oman

We hadden weer bezoek, dus er moest weer een tripje gemaakt worden. Vaste prik, als er bezoek is, vooropgesteld dat het bezoek dat wil. Het bezoek –in de vorm van zoon en schoondochter- wilde niets liever, dus we maakten een trip naar de Jebel Akhdar.
Het was pure noodzaak dat we zo hoog mogelijk gingen, want het is heet op dit moment. De laatste dagen is het ’s morgens voor achten al rond de 35 graden en dat doet toch wel een aanslag op je uithoudingsvernogen, hoewel z. en sch.d. zonder problemen de hele dag aan het strand kunnen doorbrengen….

 

 In drie uur sta je vanuit Muscat op een prachtige plek op de Jebel Akhdar, de enige berg in Oman waar je door een slagboom moet voordat je naar boven kan, de enige waar je alleen met een 4WD op mag en ook de enige die tot boven aan toe geasfalteerd is, waardoor je je dan toch afvraagt waar die 4WD eigenlijk voor nodig is. Tenminste, als je bijvoorbeeld alleen naar het hotel wil, bovenop de berg, dan is dat best te bereiken met een stevige personenwagen. Maar goed, dat mag niet.
Wij hadden de 4WD’s wel degelijk nodig omdat we van de weg afgingen om een mooie kampeerplek te zoeken, die we vonden in de vorm van een stil veldje met heel oude olijfbomen in symbiose met jeneverbes-bomen (een combinatie die je hier wel vaker vindt), veel dood hout voor het kampvuur en een mooi uitzicht. En dat alles op 2300 meter hoogte, zodat het er heerlijk koel was, wat zeg ik, het was ’s nachts zelfs koud!

 

Voordat we de tenten gingen opzetten, hadden we nog een bezoek gebracht aan het enige dorp van Oman dat per kabelbaantje bevoorraad wordt. Het blijft een vreemd verschijnsel: tegen de rots aan, is een gehucht gebouwd, bestaande uit zo’n 15 huizen. Een diepe kloof scheidt het dorp van de overkant. Als de bewoners spullen nodig hebben, maken ze de lange tocht naar beneden aan de ene kant en weer naar boven aan de andere kant waar hun auto’s staan. Dan rijden ze naar de dichtsbijzijnde “foodstuff”, slaan in, brengen dat naar de rand van de kloof, laden dat in het kabelbaantje en takelen het naar de overkant. Nogal bewerkelijk en het lijkt me lastig als je de boter vergeten bent, maar het werkt al jaren zo. Vóór het kabeltbaantje er was, werden ze overigens per helikopter bevoorraad!

 

Op vrijdagmorgen daalden we na het ontbijt de berg weer af, eigenlijk alleen maar om daarna een aantal kilometers verderop weer naar boven te gaan, de Jebel Shams op, zodat we daar op de top konden lunchen. Jaren geleden, waren er bovenop de Shams een paar plekken waar je in alle rust kon kamperen en waar je de adembenemende gorge in kunt kijken die na de Grand Canyon en de Fish-river canyon in Namibië, de derde diepste ter wereld zou zijn. Maar ik heb wel meer namen in dat rijtje gelezen, dus daar durf ik niet voor in te staan.

 

Er staat nu bovenop de Shams een soort tentenkamp-hotel waarvandaan je de canyon in kunt wandelen. Er is een voetpad en het schijnt een prachtige wandeling te zijn. Tot dusver is het er nog niet van gekomen, maar zodra ik hem eens gedaan heb, zal ik er verslag van doen! Het mag dan niet zo rustig meer zijn daarboven als jaren geleden, het uitzicht blijft spectaculair en: je mag de –inmiddels ook geasfalteerde Shams- op met een gewone personenwagen! 

réactions: